Mare granda

Mare granda a l’ha sla schin-a

pì dë stanta carlevé,

ma le rëdne dla cassin-a

l’ha pa ancora lassaje andé:

l’é ancor chila ch’a comanda

                                    Mare granda.

Për la stala o për a fnera

për la feuja o për l’aliam,

quand ch’a vendo la barbera,

quand ch’as compra ‘l vërdaram,

sempre chila ch’a marcanda

Mare granda

J’é pa un fieul, j’é pa na fija,

ch’a s’ancala d’aussé ‘l bèch,

ij pì an gamba dla famija

dnans a chila a resto nèch:

veul pa sente ‘nsun-a landa

                                    Mare granda

Bianca, drita, sëcca, ardìa,

con la béssola a rampin,

l’é magara un pòch rupìa,

ma l’ha d’euj parèj dël foin:

veul pa ‘ncora sté da banda

Mare granda.

Sempre l’ùltima a cogesse

e la prima a sauté ‘n pé,

gnun la sent a lamentesse,

quand ch’as parla ‘d travajé:

tut ël di l’é lì ch’a branda

                                    Mare granda.

Forse a l’é un pòch bërboton-a,

mincatant a l’ha ‘l nervos.

Gnanca al Diav a-j la përdon-a

quand ch’a-j pias d’aussé la vos:

lassa pa ch’a-j sofio a randa

                                    Mare granda.

Ma a la sèira ant la soa stansa,

quand ch’a prega an ginojon,

tuta quanta la fiolansa

l’ha sò pòst ant j’orassion:

un dòp l’àutr aj’arcomanda

                                    Mare granda