Vàire ch’a son

Vàire ch’a son ëstàit j’ani d’urissi

che, gheub, i l’hai marcià tra pàuta e nita

al pèis ’d na cros, dësprà dal malefissi,

an serca d’ampò ’d pas e ’d na garita?

Asur polid su mi, giovo novissi,

e gòj ësclinta ’d ti fiëtta genita:

giovnëssa nòstra, feu pa d’artifissi,

ma giòla, ma farò, brasé dla vita.

Dëscheurve ’l sol an mes ai sò cavèj,

ës-ciairé l’anfinì ’nt ij sò lumin

e sij sò làver dëstissé la sèj

ch’a sorzìa prepotenta da mia bin!

Ma peui: un colp ëd tron, e ant ij rovèj

mach mi… romé vagant sensa confin.