Quaidun sangiuta, a l'ala, sla borgà quand che dal cel j'ùltime stèile smòrte a casco, coma 'd fior, sle bàite mòrte abandonà 'n cò dla piarda brusà...
Ij cop ëd pera a l'han 'd rifless d'argent e a smijo dë spluve, ant la matin, che a luso, ùltime arlichie, che pian pian a bruso, d'un temp che ormai l'é sënner ant ël vent.
E ant ël silensi grev, pen-a l'é di, ansema al vòl ëspèrs dij primi osèj, ritorno giù dal cel ij nòstri Vej come portà dal pior dl'eva dël rì...
